समभागधारक आणि व्यवस्थापकांदरम्यान एजन्सी समस्येकडे पहा
कंपनीमधील एजन्सी समस्ये
प्रिन्सिपल-एजंटची किंमत समस्या जटिल आहे आणि सहसा सोडविण्यासाठी आर्थिक प्रोत्साहनापेक्षा जास्त आवश्यक असते. थोडक्यात, एजन्सीची समस्या उद्भवते जेव्हा शेअरधारक व्यवस्थापनाने कॉर्पोरेट कारकिर्दीचा एक कोर्स करण्याचा विचार करत असतात ज्यामुळे शेअरहोल्डर संपत्ती आणि मॅनेजरची संख्या वाढते - सहसा मंडळ संचालक आणि मुख्य कार्यकारी अधिकारी, अध्यक्ष आणि मुख्य संचालन अधिकारी सी-स्यूट प्रिन्सिपल - - दुसरा कोर्स करण्याचा प्रयत्न करा, जे हे त्याच व्यवस्थापकांना विशेषतः फायद्याचे ठरू शकतात.
एजन्सीच्या खर्च समजून घेण्याकरिता हे मतभेद महत्वाचे आहे. गुंतवणूकदार केवळ त्यांच्या समभागांचे भागधारकांच्या मालमत्तेत असलेल्या कंपन्यांच्या समभागांवर नियंत्रण ठेवू इच्छितात. जर गुंतवणूकदारांना वाटते की एखाद्या कंपनीत व्यवस्थापन आणि भागधारकांदरम्यान समस्या आहे, तर ते त्या कंपनीचे साठे ठेवण्यापासून दूर राहतील. शेवटी, हे कंपनीच्या स्टॉकच्या किंमतीवर नकारात्मक परिणाम देईल.
एजन्सीची समस्या आपल्या समाजात व्यापक आहे. हे केवळ व्यवसायातच स्पष्ट नाही; जेव्हा ते व्यवस्थापक आणि मालक समान नसतात तेव्हा ते क्लब, सरकारी एजन्सीज, चर्च आणि इतर अनेक प्रकारच्या संस्थांमध्ये देखील अस्तित्वात असतात.
मॅनेजमेंट गोल्स वि. शेअरहोल्डरचे गोल
मोठ्या कंपन्यांमध्ये, कंपनीची मालकी हजारो स्टॉकहोल्डर्समध्ये पसरली आहे. हे सहसा अशा प्रकारच्या कंपनीमध्ये असते की एजन्सीची समस्या ही फारच गंभीर असते कारण व्यवस्थापक हे समजु शकतात की ते व्यवस्थापनास पूर्णवेळ समर्पण करतात आणि कंपनी किती कार्य करते हे त्यांचे बर्याच चांगले ज्ञान - याचा अर्थ असा आहे की त्यांचे उद्देश, धोरणे आणि लागूकरण अनेक वैयक्तिक स्टॉकहोल्डर्सच्या उणीवांवर प्राधान्य असणे आवश्यक आहे, ज्यातून प्रत्येकाकडे केवळ एक लहान आर्थिक व्याज आणि कंपनीचे पैसे कसे प्राप्त होते याचे मर्यादित ज्ञान असणे आवश्यक आहे.
जेव्हा व्यवस्थापनाच्या हेतूने शेअरहोल्डर संपत्तीच्या खर्चास व्यवस्थापनाच्या हितसंपत्तीची जास्तीत जास्त वाढ करता तेव्हा एजन्सीची समस्या सर्वात जास्त तीव्र असते. उदाहरणार्थ, एखाद्या प्रकल्पावर व्यवस्थापन कदाचित लागू नसावे ज्यामुळे व्यवसायाचा फायदा होईल कारण जर प्रकल्प अयशस्वी झाला तर व्यवस्थापनाची नोकरी गमावली जाऊ शकते. भागधारक हे धोका स्वीकारू शकतात कारण जर प्रकल्प यशस्वी होतात, तर भागधारक संपत्ती वाढवते.
इतर व्यवस्थापकीय ध्येय कर्मचारी फायदे किंवा एक्जिजिशनमध्ये वाढ होऊ शकतात जे कंपनीच्या आकारात वाढवते अशी आशा आहे की एखाद्या कंपनीच्या मार्केटमधील वर्चस्व आपल्या नोकरीसुरक्षा सुधारेल. भागधारकांना किंमत खाली ठेवण्यासाठी आणि नफा राखण्यासाठी कर्मचारी फायदे मर्यादित करू शकतात किंवा ते कंपनीला अधिग्रहणांवर रोख रक्कम व्यर्थित करण्यास इच्छुक नसतील परंतु त्याऐवजी त्यांना डिव्हिडंड म्हणून वितरित केले पाहिजे.
हे व्यवस्थापकीय ध्येय आणि शेअरहोल्डर लक्ष्य किती संभवनीय आहे?
हे असे असू शकते की, बर्याच कंपन्या, व्यवस्थापकीय आणि समभागधारकांचे उद्दिष्ट कमीत कमी अंशतः जुळतात. भागधारक फर्म कार्यक्षमतेला व्यवस्थापकीय नुकसान भरपाई करून हे संरेखन मजबूत करू शकतात. जर संपत्तीची जास्तीत जास्त कमाई होण्याचा उद्दिष्ट गाठला असेल तर व्यवस्थापकीय भरपाईदेखील वाढवता येते. स्टॉकहोल्डर्स कदाचित मार्केट किंमतीच्या खाली व्यवस्थापकांना समभागांच्या समभागांची ऑफर देऊ शकतात, परंतु स्टॉकची विक्री करता येण्याआधी काही निश्चित कालावधीसाठी मॅनेजर्स कंपनीमध्ये निहित राहू शकतात.
या आणि इतर तत्सम प्रोत्साहनांच्या सामर्थ्यामुळे, व्यवस्थापकीय आणि समभागधारकांची उद्दिष्टे एक अंशाने संरेखित करू शकतात आणि एजन्सीची समस्या कमी केली जाऊ शकते.
अपरिहार्य एजन्सी खर्च
एजन्सीच्या समस्येचा सामना करणे कधीही विनामूल्य नसते - एजन्सीच्या समस्येवर मात करण्याशी संबंधित एजन्सी खर्च आहे.
अशा एजन्सीच्या खर्च सामान्यतः ऑपरेटिंग खर्चाच्या श्रेणीत येतात.
उदाहरणार्थ, कंपनीचे व्यवस्थापक जेव्हा ते प्रवास करतात तेव्हा ते स्वतःला सर्वात महागडे हॉटेलमध्ये बुक करू शकतात किंवा ते कार्यकारी कार्यालयांच्या अपरिहार्य सुधारणांची मागणी करू शकतात. ही कार्यवाही शेअरधारकांना कोणतेही ऑफसेटिंग लाभ न करता ऑपरेटिंग खर्च वाढवते. या प्रकारच्या वैयक्तिक खर्चासंबंधी देखरेख करणार्या व्यवस्थापकांशी संबंधित खर्च हे एजंसीच्या खर्चात काय करते.
देखरेख तंत्रात योग्य लेखा प्रक्रिया आणि अंदाजपत्रक तयार करणे ज्यायोगे खर्चांवर मर्यादा घातली गेली आहे दुर्दैवाने, सर्व एजंसी खर्च काढले जाऊ शकत नाही. देखरेख खर्च एखाद्या फर्मच्या ऑपरेटिंग खर्चाचा एक महत्त्वाचा भाग आहे. काही ठिकाणी, प्रत्यक्षात एजन्सीच्या खर्चांपेक्षा अधिक असू शकतात.